Modern insan tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar kalabalıkların içinde yaşıyor. Şehirler büyüyor, meydanlar doluyor, sosyal medya milyonlarca insanı aynı ekranda buluşturuyor. Fakat bütün bu kalabalıklara rağmen insanın içindeki yalnızlık hissi azalmıyor. Çünkü kalabalıklar, çoğu zaman yalnızlığı ortadan kaldırmaz; yalnızca üzerini örter.
İnsan bazen bir düğünde, bazen bir toplantıda, bazen de binlerce kişinin arasında kendisini yapayalnız hissedebilir. Çünkü yalnızlık, etrafımızdaki insan sayısıyla değil; gönlümüzdeki bağlarla ilgilidir. Göz göze gelmek kolaydır, gönül gönüle ulaşmak ise zordur.
Bugün birçok insanın en büyük sıkıntısı anlaşılmamaktır. Dinlenmemek, değer verilmemek ve samimiyetten uzak ilişkiler içinde yaşamak, insanı kalabalıkların ortasında yalnız bırakmaktadır. Oysa gerçek dostluk, insanın içindeki sessiz çığlığı duyabilmektir.
Bu noktada insanın önce kendi iç dünyasına yönelmesi gerekir. Mehmet Âkif Ersoy, insanın vicdanıyla baş başa kaldığı anların önemini vurgularken, kişinin önce kendi gönül dünyasını inşa etmesi gerektiğini hatırlatır. Kalabalıkların alkışı geçicidir; insanın kendi gönlündeki huzur ise kalıcıdır.
İç huzurun ardından, insanı yalnızlıktan uzaklaştıran en önemli güçlerden biri sevgidir. Yunus Emre'nin şu sözü asırlar öncesinden günümüze ışık tutmaktadır:
"Sevelim sevilelim, dünya kimseye kalmaz."
Çünkü sevgi, insanın yalnızlığını azaltan en büyük ilaçtır. Samimiyet, dostluk ve merhamet ise gönüller arasında görünmez köprüler kurar.
Toplumsal ilişkilerin temelinde de insanın gönlüne değer vermek vardır. Şeyh Edebali şöyle der:
"İnsanı yaşat ki devlet yaşasın."
Bu sözün özü, insanın gönlünü ihmal etmemektir. Gönlü ihmal edilen insan, kalabalıklar içinde de yalnız kalır.
Bugün belki de kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Kaç kişiyi tanıyoruz değil, kaç kişinin gönlüne dokunabiliyoruz?
Çünkü insanı gerçekten mutlu eden şey, kalabalıkların içinde görünmek değil; bir gönülde yer bulabilmektir. Nice insanlar vardır ki yalnız bir odada huzurludur. Nice insanlar da vardır ki binlerce kişinin arasında kendisini kimsesiz hisseder.
Sonuç olarak yalnızlığın çaresi kalabalıklar değil, samimiyettir. İnsan sayısını artırmak kolaydır; gönül dostu bulmak ise emek ister. Kalabalıklar yalnızlığı gizleyebilir; fakat onu iyileştiremez. Yalnızlığı iyileştiren şey, sevgiyle kurulan samimi gönül bağlardır.
