İnsanın kendi ruhuna yabancılaşması, yeryüzünün gördüğü en sessiz kıyamettir. Bir sabah uyanırsınız; aynadaki gözler size aittir, yüz aynı hüzünlü hatları taşır, lakin o aynanın arkasında sizden eser kalmamıştır. Omuzlarınızda adını koyamadığınız, tonlarca ağırlığında bir veda birikmiştir. İçeride ise kafesinden çoktan kopmuş, fakat nereye konacağını bilemeyen, göğüs kafesini parçalayan binlerce kimsesiz kuşun çırpınışı vardır.
Hayat, dışarıdan bakan gözler için ne kadar da cıvıl cıvıldır; bahar sokakları erguvanlarla uyandırmış, dünya cömertçe renklerini serpmiştir. Oysa ruhun coğrafyasında, dipsiz bir kuyu gibi açılan ıssızlık hiç değişmez. İnsan, sevginin sıcak kıyısına bir türlü ulaşamamış bir mülteci gibi, kendi içindeki soğukluğa mahkûm kalır.
Bu yabancılaşmanın en derin biçimlerinden biri, insanın bütün varlığıyla yöneldiği bir sevgide karşılık bulamamasıdır. Aşk, karşılıksız kaldığında insanın içinde büyüyen, adına ses denilemeyen bir çığlığa dönüşür. Uçurumdan sessizce düşen bir taşın boğuk yankısını dağlardan ve onların kadim sabrından başka kim duyabilir ki?
İnsan, milyonlarca kişinin uğultulu caddelerinde yürürken bile binlerce gözün ortasında görünmezleşir. Işığın, parıltının tam merkezinde yanıp da fark edilmemek, yalnızlığın en acımasız biçimidir. İçten içe kavrulan külü başkaları görmez; çünkü yangın dışarıya değil, insanın en derin köklerine doğru ilerler.
Leyla'ya ulaşmak için aşılması gereken mesafe, yalnızca çöllerin uzandığı coğrafi bir uzaklık değildir. Asıl çöl, Mecnun'un kendi içinde kaybolduğu, kendisine giden bütün yolları yitirdiği o uçsuz bucaksız yokluktur. Çölün bile sahibini unuttuğu, kum tanelerinin birbirine yabancılaştığı bir tenhalıktır bu.
Bir nehir düşünün; ömrü boyunca tek bir denize ulaşmak için dağları delen, yeryüzünü yararak yol alan... Ve o nehir, varmak istediği kıyının kapısına dayandığında aşılmaz bir engelle karşılaşır. Yolun sonu görünmüştür; fakat oraya ulaşmak için harcadığı bütün sular tükenmiş, en coşkulu damarları kurumuştur.
Artık dışarıdaki okyanuslar taşsa neye yarar? Kışın ardından gelen baharlar, insanın içindeki o derin kuraklığı hangi yağmurla yeşertebilir? Çünkü asıl kuraklık, vaktinden çok önce dökülen ve kimsenin haberi olmayan gözyaşlarında saklıdır.
İnsan bazen kavuşamayacağını bildiği bir kıyıya ömrünü adar; geriye ise yarım kalmış bir benlik ve gidenin ardından silinmeyen bir hatıra kalır. Ne kadar zaman geçerse geçsin, o kıyıya ulaşamamanın eksikliği insanın içinde yaşamaya devam eder.
Mürekkep kurur, kelimeler boğazda kör bir bıçak gibi asılı kalır. Yıllar sonra çalınan bir kapı, sıradan bir hâl hatır soruşu ya da tesadüfen duyulan bir ses, içeride hiç sönmemiş olan koru yeniden harlar.
Fakat gururun ve incinmişliğin kalın duvarı bir kez örülmüştür. Dışarıya karşı, "İyiyim, çok şükür, bir zevalim yok." denilir. Zira perişanlığının görülmesinden, acısının küçümsenmesinden duyulan korku, insanın kendisine ördüğü en kalın zırha dönüşür.
Oysa içeride, zihnin en ücra köşelerinde kendi zehriyle beslenen bir zakkum büyür. İnsan farkına varmadan kendi acısının köklerine tutunur; sustukça büyüyen, hatırladıkça yeniden kanayan bir yaranın esiri olur.
Sevmek, bazen ayazın en keskin yerinde terk edilmeyi göze almak, güneşi hiç doğmayacakmış gibi görünen bir sabaha her gün yeniden uyanmaktır. İnsan zamanla anlar ki bazı ayrılıklar deftere yazılmış birer yazgı, bazı yollar ise dönüşü olmayan birer gurbettir.
Leyla'nın adını anmanın bir ibadete dönüştüğü o coğrafyada bülbül sesini unutur, diller güllere küser. Fakat ayrılığın en ağır yanı, yalnızca gidenin ardından duyulan özlem değildir. Asıl acı, gidenle birlikte insanın kendisinden de bir parçanın eksildiğini fark etmesidir.
Çünkü bazı insanlar hayatımızdan çıktığında yalnızca bir boşluk bırakmaz; kendimize ait bildiğimiz nice duyguyu, nice hayali ve yaşama sevincini de beraberlerinde götürürler.
Belki de insanın en büyük yenilgisi, sevdiğine kavuşamaması değil, o kavuşamamanın içinde kendisini de yavaş yavaş kaybetmesidir. Zaman geçer, mevsimler değişir, şehirler yenilenir; fakat insanın içinde bazı vedalar hiç tamamlanmaz.
Ne bir yağmur o kuraklığı giderir ne de yıllar o sessiz çığlığı susturabilir. Ve insan, bütün söyleyemediklerini yüreğinin en kuytu köşesine gömerek yaşamaya devam eder.
Demek ki ayrılıkmış, bizim alın yazımız... Ve yıllar sonra o zarif, yaralı ses telefonda yeniden yankılandığında, boğazıma dizilen o cümleler dökülüverdi:
DİYEMEDİM
Bunca aydan sonra hatrımı sordun,
Ciğerim kanıyor, diyemedim ki.
Sen yüreğimde sönmeyen kordun,
Yüreğim yanıyor, diyemedim ki.
Parmağın incinmiş, üzüldüm inan,
Bu yürektir sonsuz aşka inanan.
Ondan başka yoktur sevdana yanan,
Hep seni anıyor, diyemedim ki.
Arkadaş olmuştuk, yarendik hani,
Bir mesaj atmana var mıydı mâni?
Ayrılığa kalbim olmuyor kâni,
Hep gelir sanıyor, diyemedim ki.
Gideli lokmalar geçmez boğazdan,
Dönene dek dilim dönmez niyazdan.
Tat alamam artık şarkıdan, sazdan,
Hayatım sönüyor, diyemedim ki.
Uzak durdum canım yanmasın diye,
Hâlâ sevdiğimi bilmesin diye.
Perişan hâlime gülmesin diye,
"İyiyim çok şükür, sorun yok" dedim,
Özcan'ım seviyor, diyemedim ki.
Hoşça kalın, dostça kalın.
Sevgilerimle...
