Toplumlar hayatta kalabilmek ve doğru yönetilebilmek için siyaset müessesesini çalıştırmak zorundadır. Siyaset müessesesi çalışabilmesi için toplum bireylerinin de siyaset yapmak mecburiyeti vardır. Bu toplum özellikle Müslüman ise Türk milletinin bir parçası ise insanlığa ve Allah’ın davasına hizmet etmek için “Siyaset bir tercih değil, bir zaruriyettir.”
Yalnız siyaseti bir menfaat, bir makam kurumu değil, hizmet kurumu bilinciyle, salih amelle ibadet aşkıyla yaptığı zaman bir anlam taşır. Yoksa menfaat ve makam kurumu olarak yapılan siyaset, siyasetten öte politikadır.
"Siyasetle ilgilenmiyorum" cümlesi, modern insanın kurduğu en büyük yanılgılardan biridir. Oysa siyaset, insanın toplumsal alandaki nefes alışverişidir; sokağınızdaki kaldırım taşından, çocuğunuzun eğitim müfredatına, ülkenin ekonomik istikrarından, küresel ölçekteki itibarımıza kadar her şey siyasi kararların bir neticesidir. Dolayısıyla siyaset, bir boş zaman uğraşı veya entelektüel bir tercih değil; toplumun hayatta kalma, kendi kaderini tayin etme ve medeniyet inşasını sürdürme gayretidir.
Siyasetin Ontolojik Temeli: Neden Mecburuz?
Toplumlar, kaosun önüne geçmek ve adaleti tesis etmek için bir düzen kurmak zorundadır. İnsan fıtratı, tek başına yaşayamayacak kadar muhtaç, birlikte yaşayamayacak kadar da çatışmacı bir yapıya sahip olabilir. İşte siyaset, bu iki uç arasındaki dengeyi kuran, toplumsal sözleşmeyi yöneten bir "mekanizmadır".
Türk milleti ve Müslüman toplumlar özelinde meseleye baktığımızda, siyasetin çok daha derin bir anlamı vardır. Bizim medeniyet kodlarımızda siyaset; sadece bir yönetim sanatı değil, "halka hizmeti, Hakk’a hizmet" olarak gören bir sorumluluk bilincidir. Eğer erdemli bireyler siyasetten çekilirse, o boşluğu muhakkak erdemsiz, çıkarcı veya toplumsal değerlere yabancı unsurlar dolduracaktır. Bu yüzden siyaset yapmak, bir "seçim" değil, milletin ve insanlığın istikbali için bir "savunma hattı" oluşturmaktır.
Politika vs. Siyaset: Hizmet mi, Menfaat mi?
Bugün toplumda siyasete karşı duyulan güvensizliğin temel sebebi, siyasetin "politika" ile karıştırılmasıdır. Bu iki kavramı birbirinden keskin çizgilerle ayırmak gerekir:
- Politika: Çoğu zaman makam, mevki, kişisel ikbal ve dünyevi çıkarlar için yapılan bir oyun, bir strateji üretme biçimidir. Burada "hedefe ulaşmak için her yol mübahtır" anlayışı hakimdir. Politika, bencillik üzerine kuruludur.
- Siyaset: Bir medeniyetin, bir inancın ve bir milletin geleceğini inşa etme sanatıdır. Siyaset, fedakârlık gerektirir. Siyaset, "kendim için ne alabilirim?" sorusunu değil, "toplumum ve insanlık için neyi iyileştirebilirim?" sorusunu merkeze alır.
Gerçek siyaset, salih amel bilinciyle yapılır. Tıpkı bir ibadet ederken hissedilen huşu ve ciddiyet gibi, toplumun hukukunu korumak da bir nevi ibadettir. Siyaseti bir geçim kapısı veya şahsi bir gurur tatmin aracı olarak gören zihniyet, siyasetin ruhunu öldürmüş; onu sadece "politika" seviyesine indirgemiştir.
Sorumluluğumuz: Siyaseti Yeniden İnşa Etmek
Siyasetin bir "zaruret" olması, herkesin mutlaka bir parti tabelası altında aktif görev alması demek değildir. Siyaset yapmak;
- Haber sahibi olmaktır: Ülkesinde ve dünyada ne olup bittiğini takip etmektir.
- Eleştirel düşünmektir: Haklıyı ve haksızı ayırt edebilmek, hakkı tavsiye etmektir.
- Liyakati savunmaktır: İşin ehli olmayana, o işi teslim etmemenin toplumsal bir görev olduğunu bilmektir.
- Temsil bilincidir: Toplumun değerlerini, ahlakını ve vizyonunu siyasi platformlarda temsil edecek olanların dürüstlüğünü gözetmektir.
Sonuç olarak; siyaset kurumunun çürüdüğünden şikayet edenler, o kurumun ham maddesi olan "toplumun" kendisini sorgulamalıdır. Eğer bizler, siyaseti bir makam ve menfaat aracı olmaktan çıkarıp, adalet ve hakkaniyet temelinde bir hizmet alanı olarak yeniden tanımlayamazsak, yarınlarımızı inşa etme hakkımızı kaybederiz.
"Siyaset bir tercih değil, bir zarurettir" sözü, bize vurdumduymazlık lüksümüzün olmadığını hatırlatan bir uyarıdır. Çünkü biz siyasetten vazgeçtiğimizde, kendi geleceğimizden ve değerlerimizden de vazgeçmiş oluyoruz.
