nsan, ömrü boyunca mutluluğun peşinden koşar. Kimi onu zenginlikte, kimi makamda, kimi şöhrette, kimi de gerçekleşmesini beklediği hayallerde arar. Oysa mutluluk, çoğu zaman uzaklarda değil, yanı başımızdadır. Bir dostun içten tebessümünde, sevdiğimiz bir insanın sesinde, sabah penceremizden içeri süzülen güneş ışığında, bir bardak çayın buharında, yağmurdan sonra toprağa yayılan eşsiz kokudadır.
Belki de en büyük yanılgımız, mutluluğu hep yarına ertelemektir. "Şu işim bitsin, şu sıkıntım geçsin, biraz daha imkânım olsun; o zaman mutlu olacağım" deriz. Oysa hayat, ertelenmeyecek kadar kısa, içindeki güzellikler fark edilmeyecek kadar değersiz değildir. Mutluluk, kusursuz bir hayatın sonunda ulaşılacak bir ödül değil, yaşadığımız hayatın içinde keşfedilmeyi bekleyen bir güzelliktir.
Mevlânâ'nın insanın iç dünyasına yönelten düşüncesi, bize aradığımız pek çok şeyin aslında kendi gönlümüzde saklı olduğunu hatırlatır. Yeter ki dışarıdaki gürültüyü biraz susturup yüreğimizin sesini dinleyebilelim.
Mutluluk bazen bir telefon açmak, uzun zamandır aramadığımız bir dostun hâlini hatırını sormaktır. Bazen içten söylenmiş bir güzel söz, gönül alıcı bir bakış, sevdiğimiz bir insana uzatılan şefkatli bir eldir. Affedebilmek, gerektiğinde özür dilemek, kırılan bir gönlü onarmak ve sevgimizi göstermekten çekinmemektir.
Yunus Emre'nin asırlar öncesinden gönüllere seslenen, "Bir kez gönül yıktın ise, bu kıldığın namaz değil" anlayışı, insan olmanın temel ölçüsünü ortaya koyar. Çünkü insanın ardında bırakacağı en kıymetli miras, malı mülkü değil, dokunduğu gönüllerdir.
Mutluluk, sahip olduklarımızın kıymetini bilmektir. Kendimizi sürekli başkalarıyla kıyaslayıp huzurumuzu tüketmek yerine, hayatın bize sunduğu nimetleri görebilmektir. Bazen sağlıklı bir nefes, bazen başımızı yaslayabileceğimiz bir omuz, bazen kapısını çalabileceğimiz bir dost, bazen de akşam eve döndüğümüzde bizi bekleyen sevdiklerimizdir mutluluk.
Epiktetos'un düşüncesinde önemli bir yer tutan anlayışla, olayların kendisinden çok onlara bakışımızın hayatımızı şekillendirdiğini söyleyebiliriz. Her şeyi değiştiremeyiz ama bakış açımızı değiştirebiliriz. Her istediğimize ulaşamayız ama elimizdekilerle huzur bulmayı öğrenebiliriz. Mutluluk, karanlığın içinde bir ışık arayabilmek, kaybettiklerimizin hüznüyle yaşarken sahip olduklarımız için de şükredebilmektir.
Bazen hayatın hızını azaltmak, koşuşturmanın dışına çıkıp kendimize zaman ayırmaktır mutluluk. Bir ağacın gölgesinde dinlenmek, gökyüzünü seyretmek, kuş seslerini dinlemek, sabahın serinliğinde derin bir nefes almaktır. Thoreau'nun sade yaşam ve doğayla uyum üzerine düşünceleri de bize gerçek zenginliğin her zaman daha fazlasına sahip olmakta değil, hayatın özünü fark edebilmekte olduğunu anlatır.
Bir çiçeğin açışını seyretmek, bahar yağmurunda biraz ıslanmak, kırmızı bir gülün güzelliğine dalmak, güneşin doğuşuna tanıklık etmektir mutluluk. Doğa bize sabrı, yenilenmeyi ve yeniden başlamayı öğretir. Bir ağaç fırtınalara rağmen ayakta kalmayı, bir çiçek en zor şartlarda bile açabilmeyi, mevsimler ise her kışın ardından baharın geleceğini hatırlatır.
Mutluluk bazen bir bebeğin ilk gülüşü, ilk adımı, ilk kelimesidir. Uykuya dalmış bir çocuğun yüzündeki huzur, annesinin kucağında kendisini güvende hisseden bir yavrunun tebessümüdür. Parkta oynayan çocuklara gülümsemek, onlara el sallamak, küçük bir ikramla sevinçlerine ortak olmaktır. Çocuklar bize, mutlu olmak için büyük sebeplere ihtiyaç duymadığımızı her gün yeniden öğretir.
Mutluluk, sevdiklerimize sevgimizi gösterebilmektir. Eşimize, anne babamıza, evlatlarımıza ve dostlarımıza "Seni seviyorum" diyebilmektir. Güzel bir söz söylemek, beklenmedik bir anda bir demet çiçek vermek, bir dostun kapısını çalıp hâlini hatırını sormaktır. Sevgiyi özel günlere, güzel sözleri uygun zamanlara ertelememektir. Çünkü yarının bize ne getireceğini bilmiyoruz; bugün sevdiklerimize ayırdığımız zaman, hayatın bize sunduğu en değerli armağanlardan biridir.
Elbette hayat her zaman güllük gülistanlık değildir. Önümüze engeller çıkar, beklentilerimiz gerçekleşmez, emeklerimizin karşılığını alamadığımız zamanlar olur. İşte mutluluk, bütün bunlara rağmen hayata küsmemek, düştüğümüzde yeniden kalkabilmek, yorulduğumuzda dinlenip yolumuza devam edebilmektir. Her şeyin yolunda gitmesi değil, yolunda gitmeyen şeylere rağmen umudumuzu koruyabilmektir.
Mutluluk, başkalarının hayatına da güzellik katabilmektir. Bir ihtiyaç sahibine yardım etmek, yaşlı bir insanın yükünü hafifletmek, susamış bir hayvana bir kap su vermek, kırgın bir insanın gönlünü almaktır. Bazen bir selam, bazen bir tas çorba, bazen de "Yalnız değilsin, yanındayım" diyebilmektir. İnsan, başkasının yüzünde bir tebessüme vesile olduğunda kendi yüreğinde de tarifsiz bir huzur bulur.
Bir de kendimizle barışık yaşamanın mutluluğu vardır. Başkalarının hayatlarına bakarak kendi hikâyemizi değersiz görmemek, kusurlarımızı kabul etmek, hatalarımızdan ders çıkarmak ve her gün biraz daha iyi bir insan olmaya çalışmaktır. Çünkü mutluluk, herkesin beğenisini kazanmak değil, vicdanımızla baş başa kaldığımızda huzur duyabilmektir.
Öyleyse mutluluk nedir?
Mutluluk, sıcak bir ekmek, bir bardak çay, dostlarla edilen samimi bir sohbet, güzel bir kitabın sayfalarında kaybolmak, sevdiğimiz insanlarla geçirilen huzurlu bir akşamdır. Bazen bir kırmızı gül, bazen yağmurun cama vuruşu, bazen de sessiz bir gecede yıldızları seyretmektir.
Mutluluk, daha az şikâyet edip daha çok şükretmek, daha az kırıp daha çok gönül yapmak, daha az yargılayıp daha çok anlamaya çalışmaktır. Hayatın bize sunduğu güzellikleri fark etmek, küçük şeylerden büyük sevinçler üretebilmektir.
Belki de mutluluk, ruhumuzda bir bahar mevsimi yaşatabilmektir. Dışarıda kış hüküm sürerken bile içimizde çiçekler açtırmak, kupkuru bir tarlaya bakarken gönlümüzde kır çiçekleri yeşertebilmektir.
SON SÖZ
Unutmayalım ki hayat, sahip olamadıklarımızın hesabını tutarak geçirilecek kadar uzun değildir. Ömür, yarınlara ertelediğimiz mutlulukların bekleme odası hiç değildir. Bugün arayabileceğimiz bir dost, bugün sarılabileceğimiz bir sevdiğimiz, bugün yapabileceğimiz bir iyilik varsa, bunun için yarını beklememeliyiz.
Mutluluk; zenginlikte, şöhrette, makamda ya da kusursuz bir hayatta değil, insanın kendi yüreğinde büyüttüğü sevgi, şükür, umut ve huzurdadır. Gönül kırmadan yaşamak, iyilikle anılmak, sevdiklerimizin kıymetini bilmek ve her yeni güne umutla uyanabilmek gerçek zenginliğimizdir.
Öyleyse hayatı sevelim, insanı sevelim, doğayı ve bütün canlıları sevelim. Birbirimizin gönlüne dokunalım, yüzlerde tebessüm, yüreklerde huzur bırakalım. Çünkü mutluluk, uzaklarda aradığımız bir hazine değil; fark etmeyi öğrendiğimizde her gün yeniden keşfettiğimiz bir gönül baharıdır.
Ve unutmayalım: Mutluluk, insanın dışında aradığı bir hazine değil, içinde yaşatmayı öğrenmesi gereken bir bahardır.
Mutlu kalın dostça kalın. Sevgilerimle...